พระพุทธเจ้าตรัสรู้ที่ในใจของพระองค์ด้วยการกำหนดสติเฝ้าดูกายดูใจอยู่ตลอด เวลาโดยอาศัยป่าเป็นส่วนประกอบในการทำความเพียรเพราะป่านั้นเงียบสงบ
ป่า คือ ป่า ป่าตรัสรู้ไม่ได้
ชาวป่าชาวเขาที่เกิดในป่า อยู่ในป่าจนกระทั่งตายในป่าก็ไม่เห็นมีใครตรัสรู้ได้
ใจเท่านั้น ที่จะเป็นผู้ตรัสรู้ ธรรมะของพระพุทธศาสนาจึงเป็นเรื่องของใจเท่านั้น
นัก ปฏิบัติส่วนมากยังไม่เข้าใจว่า ความสงบที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ไหน บางครั้งมีโอกาสอยู่กับสถานที่สงบแล้ว ยังบอกว่าไม่สงบโดยโทษสิ่งภายนอกว่า เพราะสภาพแวดล้อมต่างๆ อันเป็นเสียงบ้าง บุคคลบ้าง สิ่งนั้นสิ่งนี้บ้างคือต้นเหตุของความไม่สงบ
จิตเกิดการผลักต้าน ปรากฏการณ์โดยไม่รู้เท่าทันจิตปรุงเเต่งของตนจึงพยายาม ที่จะหนีไปให้ไกล้จากสิ่งเหล่านี้ จากไปอยู่ในป่าในเขาที่ไกลๆหรือในถ้ำที่ สงบเงียบซึ่งปราศจากผู้คนและเสียงต่างๆที่จะมารบกวนได้พยายามเเสวงหาความสงบ จากสิ่งภายนอกโดยเข้าใจเอาเองว่า ความสงบและไม่สงบนั้นเกิดจากสิ่งภานนอกเท่านั้น ดังนั้นจึงไม่สามารถพบความสงบที่แท้จริงได้สักที แม้จะพยายามหามานานแสนนาน ก็ยังหาไม่เจอ นั่นเพราะยังไม่เข้าใจและยังหาไม่ถูกจุดต่างหาก ขออธิบายว่า หากป่านอกถ้ำนอกจากจะสงบเงียบสักแค่ไหน แต่ในป่าถ้ำในคือ จิตใจของท่าน ยังไม่ยอมเงียบสงบ ป่านอกถ้ำนอกก็หาจะเงียบสงบสำหรับท่านไม่
เพราะ ความสงบหรือไม่สงบที่แท้จริงนั้น เกิดจากข้างในคือ จิตของท่านต่างหากที่เป็นต้นเหตุ หากจิตภายในไม่สงบทุกที่ก็ไม่สงบ หากที่ที่ในใจไม่สงบ จะอยู่ที่ไหนๆก็ไม่สงบจริงไหม
...(มีต่อ)
ที่มา : หนังสือมหัศจรรย์แห่งใจ
